Het is een bijzonder fenomeen: de Kookmoeder! Geen kookvaders, geen kookouders… nee, Kookmoeders. En het is ook nog eens zo’n beetje de meest gewilde functie binnen het ZAP-vrijwilligerskorps. Ik heb zelfs het idee dat het er elk jaar meer worden (dit jaar tien!).
Je wordt ook niet zomaar Kookmoeder. Er is geen sollicitatieprocedure, maar er geldt wél een streng selectiebeleid. Het is kortom een eer om Kookmoeder te zijn. En waarom is deze functie nou zo populair en eervol? Daar wilde de Luistervink het fijne van weten.
Tijdens het weer fantastische ZAP Voetbalkamp van deze zomer heb ik mijn research gedaan. En ja hoor — de eerste motivatie heeft alles te maken met het kind. Want voor veel kookmoeders is het toch geruststellend dat ze hun kind (soms wel drie tegelijk) een beetje in de gaten kunnen houden. ZAP-kamp is, zo heb ik geleerd, vaak nog spannender voor de moeders dan voor de kinderen zelf. Toegeven zullen ze het nooit, maar het gedrag sprak boekdelen.
Dan zijn er nog de leiders. Vooral patente jonge mannen. Officieel natuurlijk geen reden om kookmoeder te worden… maar onderling is het toch weleens onderwerp van gesprek. En als je dan óók nog een beetje voor ze mag zorgen, tja, dan wordt de functie er niet minder aantrekkelijk op.
Een andere factor: het voelt als een paar dagen op vakantie met vriendinnen. Een beetje het campinggevoel. Niet voor niets hebben de meeste kookmoeders ruime kampeerervaring. Of daarop ook geselecteerd wordt, heb ik niet kunnen achterhalen.
Maar bovenal doen kookmoeders er alles aan om het iedereen naar de zin te maken. Ze zijn de stille motor van het kamp: zorgen voor de maaltijden, de boodschappen, de ijsjes (vaak nog niet helemaal bevroren), de medicijnen, de hygiëne (dit jaar prima in orde!) én alles wat de leiders en staf vergeten, niet zien of gewoon liever niet doen. Ze geven net even dat beetje extra aandacht aan wie dat op dat moment nodig heeft.
Meestal staan ze op de achtergrond, genietend van wat zich voor hun ogen afspeelt. Maar tijdens de bonte avond… ja, dan gaan ze los. Eerst verbazen ze zich over de optredens van kinderen en leiders, om vervolgens zelf het podium op te stappen voor een spetterend optreden. Voor mij hét hoogtepunt van ZAP-kamp 2025. Wat een enthousiasme! Talent kan ik het niet noemen, maar dat maakt het juist zo mooi.
En daarom, kookmoeders van 2025: jullie waren alweer de stille kracht, de zorgzame motor én het bruisende hart van dit kamp. Jullie hebben niet alleen hongerige magen gevuld, maar ook hoofden en harten vol mooie herinneringen. Bedankt voor jullie zorg, jullie humor en jullie energie. ZAP-kamp is dankzij jullie altijd een beetje meer feest.
